Hvad synger du om
så højt i det blå?
hvem gælder din vise?
vil sneen du prise
og visne strå ?
har solen dig kaldet ?
den skinner så kold,
og skoven er skallet,
og marken gold.

"Jeg stiger så højt,
jeg skuer så vidt,
jeg ser, at den kommer,
den liflige sommer,
med snare skridt.
Alt hører jeg vågne
den rislende bæk,
det døde og dovne
da flyr med skræk.

Jeg skuer så langt,
jeg synger så frit
om tågen, der lettes,
om engen, der spættes
med rødt og hvidt,
om snekken, der danser,
om sæden, der gror,
om glæden, der kranser
den danske jord."

Hvad drømmer du om
sa højt i det blå?
Mon glæden kan trives,
hvor ørnene rives
om fugle små?
kan marken os trøste
og bugnende træ'r,
når fjender skal høste
det guld, de bær'?

"Jeg stiger så højt,
jeg skuer så vidt,
bag tågen der omme
jeg øjner det komme
med snare skridt;
alt hører jeg vågne,
hvad slumred så fast,
det døde og dovne
da flyr i hast.

Jeg stiger så højt,
jeg skuer med lyst,
at fædrenes minde
sit tempel skal finde
i barnets bryst,
at sagnet i hytte
får vinger igen,
og drenge, der lytte,
går ad som mænd.

Jeg skuer så langt,
jeg synger så fro
om vælden, der glipper,
om duen, der slipper
af ørnens klo,
om freden, der kommer
med stordåd og sang,
om sol og skærsommer
i Danevang."

Ĉu kantas vi jam
el vintra aer'?
Jen kion vi aŭdas
ĉu neĝon vi laŭdas
sur frosta ter'?
Ĉu vokas vin suno
en vintra malvarm'?
La kampo- jen puno!
arbar' sen ĉarm'!

"Leviĝas mi jen
por vidi en ĝoj'
en pli ol espero,
ke venos somero
sur preta voj'.
vekiĝas en lerto
la akvo en flu',
forfuĝas inerto
pro viv' kaj bru'.

Mi kantas en ĝoj',
en vasta liber,
pri ceda nebulo,
floranta insulo
kaj verda ter',
pri ŝipo velanta,
kreskanta grenar'
, pri ĝojo konstanta
sur ter' kaj mar'."

- Ĉu revas vi jen
pri plaĉa bonsort'?
Ĉu decas espero
se mortas pasero
pro agla fort'?
Ĉu helpas tritiko
kaj frukt' de pomuj',
se ĝin malamiko
rikoltas tuj?

"Leviĝas mi jen
por bela elvid':
malantaŭ nebulo
ĝi venas, karulo,
kaj en rapid'!
Glacio degelas,
forfuĝas la mort',
inerton forpelas
printempa'fort'!!

Konstatas mi jam
kun gaja humor':
Konservas trezoron,
popolan memoron
infana kor';
la knabo aŭskultas
en kora inspir',
el kio rezultas
plenkreska vir',

Mi kantas en ĝoj',
pri bela konkord',
pri helpo kaj savo,
pri cedo de glavo
kaj agla fort'!
pri paco sur tero
kun kanto kaj ag',
pri sun' kaj somero
kaj brila tag'!"