En sunvarmaj regionoj
kreskas stranga herbo.
Nur en la plej profunda silento
sub brulo de mil sunradioj
ĝi malfermas sian floron
en efemera sekundo.
Ĝi similas al okulo de frenezulo,
al la ruĝaj vangoj de kadavro.
Tiun mi vidis
en mia amo.

Ŝi estis kiel l' odora neĝo de l' jasmeno.
Papava sango trakuris ŝiajn arteriojn.
La fridaj, marmoraj manoj
ripozis en ŝia sino
kiel akvolilioj en la profunda lago.
Ĉiaj vortoj falis milde
kiel pomarbaj folioj
Sur la ros-humida herbo;
sed en certaj horoj ili serpentumis fride, klare
kiel la leviĝanta fontan-akvo.
Estis ĝemo en ŝia rido,
jubilo en ŝia ploro.
Nur du kuraĝis ŝin spiti:
ŝiaj propraj okuloj.

El la kaliko
de l' venenlilio
ŝi tostis kun mi,
kun li, kiu mortis,
kaj kun li, kiu nun genuas antaŭ ŝia piedo.
Kun ni ĉiuj ŝi trinkis
- kaj tiam la rigardo estis obea al ŝi -
el la pelvo de l' promeso pri nerompebla fidelo,
el la brila kaliko de l' venenlilio.

Ĉio estas for!
Sur la neĝa kampo
en la bruna arbaro
kreskas soleca kratago.
La ventoj estras ĝian foliaron.
Unu post unu,
unu post unu
trempas ĝi la sanĝruĝajn berojn
en la blankan neĝon,
la ardajn berojn
en la fridan neĝon.

Ĉu vi konas Pan?

El: Dansk Esperanto-Tidende, n-ro 1/1943.
Tradukanto: Kr. Langgaard.

Har du faret vild i dunkle Skove?
Kjender du Pan?
Jeg har følt ham,
Ikke i de dunkle Skove,
Medens alt Tiende talte,
Nej, den Pan har jeg aldrig kjendt,
Men Kjærlighedens Pan har jeg følt,
Da tav alt Talende.

I solvarme Egne
Vokser en sælsom Urt,
Kun i dybeste Tavshed
Under tusinde Solstraalers Brand,
Aabner den sin Blomst
I et flygtigt Secund.
Den ser ud som en gal Mands øje,
Som et Ligs røde Kinder.
Den har jeg set
I min Kjærlighed.

Hun var som Jasminens sødtduftende Sne,
Valmueblod randt i hendes Aarer,
De kolde, marmorhvide Hænder
Hvilede i hendes Skjød
Som Vandlilier i den dybe Sø.
Hendes Ord faldt blødt
Som æbleblomstens Blade
Paa det dugvaade Græs;
Men der var Timer, Hvor de snoede sig kolde og klare
Som Vandets stigende Straale.
Der var Suk i hendes Latter,
Jubel i hendes Graad;
For hende maatte Alt bøje sig,
Kun Tvende turde trodse hende,
Hendes egne Øjne.

Af den giftige Lilies
Blændende Kalk
Drak hun mig til;
Ham der er død,
Og ham der nu knæler ved hendes Fod.
Med os Alle drak hun
- Og da var Blikket hende lydigt -
Løftets Bæger om usvigelig Troskab
Af den giftige Lilies
Blændende Kalk.

Alt er forbi!
Paa den snedækte Slette
I den brune Skov
Vokser en enlig Tjørn,
Vindene eje dens Løv.
Et for et,
Et for et,
Drypper den de blodrøde Bær
Ned i den hvide Sne;
De glødende Bær
I den kolde Sne. -

Kjender du Pan?

I

I Rummet det vældige vugges
Vor Jord som paa Havet et Blad,
Og jeg er et Støvgran, der glimter
»»Gud«« veed i Lyset af hvad?
Og dog er det hele Solsystem,
Der vugges i æthrens Bad,
En Krusning i mine Tankers Hav,
Kun lille, og kruset af hvad?

II

Alle de voksende Skygger
Har vævet sig sammen til en,
Ensom paa Himmelen lyser
En Stjærne saa straalende ren,
Skyerne have saa tunge Drømme,
Blomsternes øjne i Duggraad svømme,
Underligt Aftenvinden
Suser i Linden...

Impresbildoj

I

En spaco grandega luliĝas
la ter', kiel naĝas folio,
kaj mi - jen polver' briletanta
en lumo, "Di'" scias de kio!
Kaj tamen la tuta sunsistem'
lulbane en kosma medio
estas sulket' en mia pensmar',
nur eta, sulkita de kio?

II

Ĉiuj kreskantaj obskuroj
teksiĝis al unu - kaj jen
sola de l' volbo nun lumas
purbrile ia stelo en plen',
sonĝoj obskuraj la nubojn obsedas,
floro-okuloj en rosploron cedas,
vento susure blovas,
tilion movas ...