Super kampoj la suno nun brilas
ĝoje kantas la birdoj en ĥor',
alten flugas alaŭdo kaj trilas,
papilio ĝi svarmas ĉe flor'.
Tuta tago ĝojon spiras,
sed nun ĉio silentas en vesper'.
Ho, mi ĉiam pri vi nur sopiras,
vi printempa ĝojkanto de l'ter.

En natura verdiĝas nun ĉio,
kaj vojrandoj fariĝas florar',
fruktoarboj, mirbela vizio,
floroblanka la tuta branĉar'.
Jes, printempo jam alvenas
kun la noktoj tuthelaj ĉe la fjord',
kie ree geknaboj promenas -
tio estas printempo en Nord'!

Sur herbejo vibradas sunbrilo,
Serĉas sukon de l' floro abel'.
la provizon por nest' per flugilo
portas simpla paser' kaj kardel'.
Tag' al vivfanfar' instigas,
sed vespere silentas la ĥor';
sian kanton printempo sonigas,
kaj la bruston ŝveligas la kor'!

Riveretoj arĝente sonoras,
brilas ore la hela vesper'.
Jam la digo de floroj odoras,
greno ondas sur vivgaja ter',
Tiuj ondoj, ho, leviĝas
kun l' anim' al la sennuba bord'!
Ĉiu land' en la mondo beliĝas,
sed plej ĉarma printemp' en la nord'.

Post ĉeso de l'ŝtorm' boatis mi for;
la vent' ekdormis silente.
Min vokis forte marvoĉa hor':
aŭskultis mi streĉe, atente.

Peza la maro kun krispa striar',
ondoj rompitaj, falantaj;
anstataŭ la ŝaŭma ribelo de l'mar'
bluaĵoj jam reaperantaj.

En ĉiu ondvalo, el ŝaŭmgutoj mil
ridetis stelo brilanta,
la landvento flugis per agla flugil'
al la malproksimo lumanta.

Observis mi streĉe de l'barka steven':
Ĉiu bril' mian ĝojon akcelis,
ĝi vokis min per karesema mien' -
trans la maron trankvile mi velis.

La temp' de lumaj noktoj pasis jam,
mallum' leviĝas el la marprofundo,
baldaŭ la ond' preludas al la dram',
kiu ĝis nun nur flustris ĉe la Sundo.

La birdo baldaŭ maren flugos for
celante la pli malproksimajn zonojn,
baldaŭ velkiĝos la somera flor',
do devas kanti ni aliajn tonojn.

Sed tamen la somera nokt-rebril'
ankoraŭ ŝvebas super mar' kaj tero,
kaj alte super la arbar-trankvil'
aŭror' vidiĝas en orbril-apero.

Ankoraŭ pelas noktventet' al vi
boaton vian en vetur' facila,
ankoraŭ emas gaje kanti ni -
ni heredantoj de l'maten' orbrila.

Baldaŭ la helaj noktoj estos for'.
Mallum' leviĝas post la mar' profunda.
Fortigos melodion onda ĥor',
kiu nur kantetas nun ĉe bordo sunda.

La bird' forflugos super vasta mar'
kaj celos al la malproksimaj zonoj.
Malĝojos la naturo sur tombar',
dum ni jam kantos per aliaj tonoj.

Sterniĝas super land' kaj mar' la hel'
de l' somernokt' ankoraŭ lumflugile.
Post boskoj Dio de l' Aŭror' en bel'
desegnas sian nomon orjubile.

Ankoraŭ laŭ silenta akvovoj'
nian boaton nokta vento pelas.
Ankoraŭ estas por ni kant' kaj ĝoj',
kaj matenor' eterne al ni belas.

Oferu ni al Dio de l' Aŭror'
la vinan ardon, himnon ni alportu.
Kaj donu, ke, se venos lasta hor',
kiel Shelley en Toskana Mar' ni mortu.

Holger Drachmann estis filo de kopenhaga kuracisto, celis al marista vivo, sed fariĝis studento, poste artpentristo kaj fine verkisto.

1870-71 li estis en Londono, kie li kontaktiĝis kun la nova socialista movado, kio baldaŭ manifestiĝis en liaj verkoj.

Post la reveno li renkontis la danan verkiston Georg Brandes kaj tuj aliĝis al lia anaro, kies plej eminenta poeto li fariĝis. Lia animstato estis tre pendola. De la socialista kaj internacia koncepto li poste moviĝis al konservativaj kaj naciaj vidpunktoj.

Li estis tre produktema. Krom poemojn lirikajn kaj eposajn li verkis romanojn, rakontojn kaj dramojn. Precipe en la liriko li estis majstro.

Biografio, dane, rete - klaku ĉi-tie:
"Holger Drachmann".

La dana teksto al "Somermeza kanto" rete - klaku ĉi-tie:
"Vi elsker vort land...

kaj al "Maj-kanto/Sur herbejo...":klaku:
"Se, det summer af sol..."

ankaŭ al "Post la ŝtormo": klaku:
"Saa lagde jeg ud"

...kaj "Improvizaĵo surboate":- kaj "Improvizaĵo en boato" klaku:
"Improvisation om Bord"