La flago.
Dane: Der er ingenting, der maner.
Tradukis.: Chr. Graversen.
Pli ol io ajn admonas
nia flag' dum suprenir'
kunlevante niajn korojn
pli ĉielen per inspir'.
Jen plaŭdegas ĝi je sono
de flamanta ag-ordono,
jen flirtetas dolĉe, flustre
pri plej kara nia sci',
pri - ne via, mia - sed pri
senmorteco de l' naci'.
Super ĉiuj pragepatroj
ĝi ondadis sen rival',
super milda ton' de paco
kaj milita plagfatal'.
Ĝi instigis dum danĝero.
Ĝi triumfis je konkero.
Feston moran ĝi hejmigis
fore sur la mara rond',
kaj ĝi estis dum pereo
lasta ĝem' el ŝaŭma ond'.
Tial estu salutata
vi, standard', dum suprenir',
kunlevante niajn korojn
pli ĉielen per inspir'.
Kaj popol' kaj land' vi estas,
niajn revojn manifestas.
Via blanka kruc' sonigu
super fremdaj rod' kaj plac',
eĉ se tuta mond' militas:
«Mi, Danlando, estas pac'.»
El: Kantante Antaŭen!, 1941.
|
Axel Juel:
Der er ingenting, der maner.
El 1916.
Der er ingenting, der maner,
som et flag, der går til top,
mens det drager vore hjerter
og vort sind mod himlen op
og det vajer under saling
som en flammende befaling,
men også som en hvisken
om det største, som vi ved:
Ikke din og ikke min
men hele folkets evighed!
Det har vajet for de slægter,
hvorved vi og vort blev til,
over fredens milde toner,
over kampens vilde spil.
Det var forrest, når de sejred,
det var med dem, når de fejred,
langt fra hjemmet, hjemmets fester
det var råbet, når de stred,
og det sidste suk i bølgen,
når det stolte skib gik ned
Derfor blotter vi vort hoved,
hver gang flaget går til top,
mens det drager vore hjerter
og vort sind mod himlen op.
Det er vore drømmes tolk,
det er både land og folk
Lad dit hvide kors forkynde
for hver fremmed havn og red
omend hele verden strides
jeg er Danmark, jeg er fred!
|