Der strømmer en flod mod det evige hav
med kraften helt underfuld;
hvor bjergets malm i dens bølgegrav
dens strøm forvandler til guld.

Den guldflod strømmer mod evigheds hav
fra livets paradiskyst;
den bruser med kraften, guddommen gav,
dybt gennem naturens bryst.

Den strommer i alle naturer ind,
hvor guddomslivet end bor:
dens strøm forvandler i menneskets sind
til himmel den sorte jord.

Den bruser gennem digterens bryst
med livets evige klang:
hver sorg den forvandler til vemodslyst,
hvert suk til smeltende sang.

Selv stenen, der knuged med bjergevægt,
opløses til gyldne gran;
forklaret bortsvømmer stenenes slægt
i livsstrømmens ocean.

Strøm, guldflod, strøm mod det evige hay
med kraften helt underfuld!
Hvor livets malm i din bølgegrav
omsmelt til det lutrede guld!

Forkuras river' al eterna la mar'
kun forto, mirinda al kor';
la erco de l'mont' en ĝia ondar'
ŝanĝiĝas al purbrila or'.

Al maro eterna la ora river'
el lando post paradizmur'
fluadas kun forto de l'Dia mister'
profunde tra la natur'.

En ĉiujn estaĵojn penetras la flu'
kun kor' de dieca esper';
en ili ĝi faras en dolĉa fluktu' ,
ĉielon el nigra tel'.

La bruston plenigas ĝi de la poet'
per viva eterna sonor';
ĉagrenon ĝi ŝanĝas al ĝojkviet'
suspiron al kanto de l'kor'.

Eĉ ŝtonon, premantan kun pezo de mont'
solviĝas al ora grajnar';
forfluas la gento de l'ŝton' en estont'
per ĝi en la vivflua mar'.

Kuradu, orflu', al eterna la mar'
kun forto mirinda al kor'!
La ercon' de l'vivo en via ondar'
vi ŝanĝu al purbrila or'!