Husker du vor skoletid?
Husker det så nøje!
Du gik i en kjole hvid!
Jeg i stumpet trøje.
Altid holdt vi fest vi to,
kære, det var vildt det!
Husker du dengang vi slo'
hatten af Clothilde?
Hun løb efter, vi løb væk
som forfulgt af Fanden!
Skjulte bag en rosenhæk
kyssed' vi hinanden.
Her fødtes blandt rosers herlighed
vor barnekærlighed.

Det var på Fred'riksberg,
det var i maj.
Jeg fik en pige kær,
og det var dig.
De kære minder jeg
bevarer her.
Det var på Fred' riksberg
det var i maj!

Husker du, at næppe var
vi alene, førend
straks vi leged' ægtepar,
fa'r og mo'r og bø'ren.
Du var kær og sød som mo'r,
jeg var stolt som fa'ren.
Dukkelise fin og stor,
det var vores ba'ren.
Barnelykken, ak så kort.
Altid jeg vil prise!
Men nu må du drage bort
fra mig og Dukkelise.
Vore minders stille sang
jeg synger end en gang.

/: Det var på Fred'riksberg .../:

Jen en Frederiksberg
Dum infana tempo ni
ofte kune restis.
Blankan veston portis vi,
simpla mia estis.
Ĉiam ni kun fantazi'
petoladi Ŝatis.
Iam de Klotilde ni
la ĉapelon batis.
Ŝi postkuris, sed ni pli
multe pli rapidis post rozujon, tie ni
nin kisante sidis.
Naskiĝis inter rozoj jam
en ni infana am'.
Kaj jen en Fred'riksberg
en ĉarma maj'
plej kara sur la ter'
vi estis, kaj
memoras ofte mi kun ĝoj' kaj gaj,'
pri ni en Fred'riksberg
en bela maj'.

Ĉu memoras vi, ke se
iu ne apudis,
panjon, paĉjon, idojn tre
bone ni ja ludis.
Vi aminda panjo, mi
kiel paĉj' fiera'
tria en la famili'
ĉarmulino vera.
Tamen de l' feliĉo por
ni ja venis fino,
ĉar vi devis iri for
de mi kaj la knabino:
Kaj kantas pri l'memoroj mi
ankoraŭ fojon pli:
Ja jen en Fred'riksberg
en ĉarma maj'
plej kara sur la ter'
vi estis, kaj
memoras ofte mi kun ĝoj' kaj gaj'
pri ni en Fred'riksberg
en bela maj.