(k) Gak under Jesu kors at stå,
hans sidste ord at agte på;
fra korsets træ hans nådes røst
skal lyde dig til liv og trøst.

Han først for sine fjender bad:
"O kære Fader, dem forlad,
thi hvad de gøre, ved de ej,
så blinde gå de syndens vej!"

(m) O Jesus! bed du og for mig,
du ser, hvor blind og skrøbelig
jeg er i al min vej, mit værk;
men ved din bøn jeg bliver stærk.

(k) Han dernæst til sin moder så,
hvor jammerfuld hun monne stå,
som stungen gennem sjæl og liv
med mordersværd og dræbekniv.

En anden søn han hende gav
til lindring, trøst og støttestav:
"Johannes, tag dig hendes sag
som moders an fra denne dag!"

(m) Om jeg, o Jesus, og skal stå
forladt, forhadt, med korset på,
ja, venneløs blandt rov og ran,
send et Guds barn, som tar mig an!

(k) Den røver, som sin synd fortrød
og trøsted sig i Kristi død,
for hannem brød han dødens brod
og gav i Paradis ham lod.

(m) Lad mig og i min sidste stund
det høre af din egen mund:
"I dag du være skal med mig
i Paradis, i Himmerig!"

(k) Det fjerde ord var frygteligt,
og aldrig hørte Himlen sligt:
"Min Gud, min Gud, hvorfor har du
i denne nød forladt mig nu?"

(m) For min skyld blev du så forladt
og af Guds vrede taget fat,
at aldrig jeg forlades skal
i dødens grumme, dybe dal.

(k) Al verdens synd bar det Guds Lam,
Guds vredes ild fortæred ham;
"Jeg tørster!" sagde han og fik
af eddike så sur en drik.

(m) Så tømte du med bredfuldt mål,
o frelser min! den bitre skål,
men derfor kalken liflig, sød
skal kvæge mig i liv og død.

(k) Da lød hans ord: "Det er fuldbragt!"
og bedre ord blev aldrig sagt;
opfyldt er lov og profeti,
afskaffet dødens tyranni.

(k) Hans sidste ord, hans sidste råb
var fuldt af livets store håb,
han sagde: "Fader, i din hånd
befaler jeg min sjæl og ånd!"

(m) Det ord, det ord sig trænger ind
udi mit hjerte, sjæl og sind;
gid det og blive sidste ord,
jeg tale skal på denne jord!

(k) Ĉe kruco dum la hor' de mort'
aŭskultu al Jesua vort'.
En tiu horo diras Li
gracplenajn vortojn nun al vi.

Unue preĝis Li al Di':
"Ho Patro, nun pardonu Vi,
ĉar blindaj ili agas nun,
ne pensas pri la peza pun'"

(m) Ho, ankaŭ mi, ĉiela reĝ',
bezonas ja ke Via preĝ'
min, blindan, helpas en la ag'
en ĉiu mia vivotag',

(k) Kaj poste pri patrindolor'
Li pensas en la morta hor',
ĉar senkompate pikas ŝin
la kordolorojn nun sen fin'.

Alian filon donis Li -
helpanto kaj konsol' por ŝi:
"Johano, jen al vi patrin',
de nun kun amo helpu ŝin."

(m) Se mi, Jesuo, en dolor',
tutsola, kun sanganta kor',
bezonas helpon, Via man'
ĝin sendu tuj per Di-infan',

(k) Rabisto pentis pro la ag'
kaj iris al eterna tag':
"En paradizon iru vi"
ja diris Kristo "nun kun mi".

(m) Ho, sendu al la peza kor'
konsolon dum la lasta hor'!
Kaj min antaŭen al la cel'
Vi helpu, reĝo de ĉiel'!

(k) Terura estas kvara vort'
dum horo de Jesua mort':
"Ho Dio, kial tiu pun'
ke Vi min lasas sola nun?"

(m) Pro mia ŝuldo tiel Vi
puniĝis de la kara Di',
kaj tial min en val' de mort'
ne trafos do simila sort'.

(k) Lin solan trafis la sufer'
pro ĉiuj pekoj sur la ter'.
"Soifas mi." Jen la ŝafid'
ricevis el vinagr-acid'.

(m) Jesuo, mian ŝuldon de
mi prenis Vi per Via ve',
kaj donis riveregon el
la viva puto en ĉiel'.

(k) Kaj "Plenumiĝis ĉio nun".
Plej bela vorto sub la sun'.
Leĝ' plenumiĝis, profeti';
malbenon jam forigis Vi.

(k) La lasta vorto estas sum'
de vivespero kaj de lum'.
Li diris: "Patro, nun sen tim' al
Vi transiras la anim'!"

(m) Kaj tiun vorton pli kaj pli
ŝategas, jes eĉ amas mi;
min donu do ke tiu vort'
la mia estos dum la mort'.

El: Cent Himnoj, Oslo 1966.

Noto:
Thomas Kingo verkis la tekston en 1689.
N.F.S.Grundtvig iomete ŝanĝis ĝin dum la periodo 1832 - 1845.
Kaj, fine, ankaŭ en la jaroj 1850, 1889 kaj 1951 oni ŝanĝ la tekston.