Jeg rutter med Glædens og Haabets Ord,
det Statsmanden aldrig kan døje;
den Stakkel skal lappe vor sprukne Jord,
det er en fortrædelig Møje.
Mens bidsk han tygger sin tørre Negl,
saa flyver glad jeg for fulde Sejl.

Den dristige Flugt gør ham stadig vred;
han jævner til venstre og højre,
hvad højt rager op, vil han trykke ned,
hver Kraft han tilbørlig vil tøjre.
Snart har han alting gjort tamt og ens,
men jeg, jeg er ham for let til Bens.

Han sidder belemret af Gods og Guld,
af Titler og Hensyn og Former;
jeg klæber ej fast ved det døde Muld,
bevinget mod Himlen jeg stormer;
men hvad jeg ser fra den høje Tind,
det kalder gnavent han Hjærnespind.

Og raaber saa højt han paa Kløgt og Aar,
paa Ungdom og skuffende Løgne,
saa bøjer jeg mig for hans hvide Haar,
men tror lige fuldt mine øjne.
Til Raad er Gubben en herlig Gæst,
men unge øjne de ser dog bedst.

Ja, lidet jeg frygter for Stormens Hvin,
ej ænser jeg Vinterens Kulde;
jeg ser gennem Sneens det tætte Lin,
at Vaaren er vaagnet i Mulde;
jeg ler ad hele den kloge Flok
og venter trøstig, den kommer nok.

Mi kantas en ĝojo kaj vivesper'
jen al diplomato ĉagreno!
Li celas riparon de l'aĉa ter'
- jen vana al li entrepreno!
Sed dum la ungojn mordadas li,
per plenaj veloj forflugas mi.

Aŭdacan flugadon malŝatas li;
li ĉie kaj ĉiel nivelas;
li ĉion kunigas en "harmoni",
kontrolon pri ĉio li celas.
jam al la cel' proksimiĝas li
- sed pli rapide kuradas mi.

Li sidas ŝarĝita de mon' kaj or',
titoloj kaj de konsidero;
mi tion malŝatas el tuta kor'.
ĉielen miflugas de l'tero!
Sed kion el la alto vidas mi,
nŭ sensencaĵo konsideras li.

Li fidas je spert' kaj subtila saĝ'
junecon li moke priridas.
Estimas mi lin pro spertec' kaj aĝ'
- sed proprajn okulojn mi fidas!
Konsilojn bone donas maljunul' -
­pli bone tamen vidas jun-okul'!

Neniel mi timas pro ŝtorm' kaj bru',
atentas pri vintra malvarmo;
mi vidas tra neĝo kaj vintra flu':
jam venos printempo en ĉarmo!
Mi ridas pro la saĝa kompani' -
­atendas fide: jam alvenos ĝi!