Dum fine silentas la vintra ĥoral' ,
kaj streĉas sin en, la sunbrilo
folioj de vintro-taŭzita sekal',
altiras min kvazaŭ por festo-batal'
la hakiI', ŝovelil' kaj fosilo.

La eĝon rustintan ĝis ŝtalblua pur'
poluras mi per akrigilo,
kaj nun mi forkuras de vando kaj mur'
al ŝtonplena kamp' en la marĉa natur'
kun hakil', ŝovelil' kaj fosilo.

Aŭskultas kantadon mi de la birdar',
min vokas alaŭdo per trilo;
kunvenas ja tiel ni jaron post jar',
ĝi trilas, laboras mi en la kampar'
per hakii', ŝovelil' kaj fosilo.

Kaj kiam la suno subiras en bel'
en vast-erikeja trankvilo,
la dorson rektigas mi, vokas min cel',
briladas kaj glimas la ŝtalblua hel'
de hakil', ŝovelil' kaj fosilo.

Når vinteren rinder i grøft og i grav
og rugens krøllede blade
sig ranker i solen, som spejles i hav
jeg griber med længsel, knap ved jeg deraf
min hakke, min skovl og min spade.

Jeg hvæsser på stenen den rustnede æg
og retter den bøjede plade
så springer jeg uden for mur og for væg
hvor marken har klumper og mosen har klæg
med min hakke, min skovl og min spade.

Jeg lytter til vårens syngende kor,
til lærken, den jublende glade,
vi kender hinanden fra somren ifjor,
den kvidrer, jeg grøfter og graver min jord
med min hakke, min skovl og min spade.

Når solen går ned i et luende bål
bag lynghedens vidtstrakte flade,
jeg retter min ryg og jeg skimter et mål
da blåner og blinker det blanktslidte stål
i min hakke, min skovl og min spade.

Biografio, rete - klaku ĉi-tie:
Johan Skjoldborg.