Trine: Reŭmatismo en la kapo,
tial liberigis min.

Hans: Dank' al Dio, kara Trine,
kaj vi nun aŭskultu min:
Libron en la poŝ' mi havas,
estas romantikroman',
kiun verkis kortuŝite,
sperte kaj kun dram' hispan'.
Temas pri du junaj koroj,
rajtas sin amegi ne.
Tamen - post malfacilaĵoj
venos la bonkora fe'.

Trine: Ho, ĝojego, Hanso mia,
nur imagu kiel ni
kune povas dolĉe plori,
do sidiĝu apud mi!

Hans: Kia vivo min atendas,
kiam vir' fariĝos mi
kaj en la preĝej' demandos al vi,
Trine dolĉa vi.

Trine: Tiam portos vi vestaĵojn
valorindajn por fianĉ'
kaj la suno bele brilos,
estos maja, la dimanĉ'.

Hans: Per ĉevaloj ni veturos.

Trine: Persianon havos mi.

Hans: Ni ferios tutan tempon.

Trine: Muzikistojn pagos ni. -
Jes dum baloj oficiroj
gvidos min kun granda spert'.

Hans: Tion mi ne ŝatas, Trine. - - -
Kaj hieraŭ kun Albert'
mi vin vidis;
maturinoj ankaŭ
akompanis vin.
Trine, koro mia, -
la fulmego trafu min!
Ĉar min, Hans,
vi ne rimarkis,
ne saluton donis eĉ,
nur ridante, ridegante, -
ho, necesis mia streĉ'.
Ĉiu ĝojo min forlasis,
ne bongustis mia te'.
En lernejo mi nur sciis:
"Trine min rekonis ne!"

Trine: Hans, aŭskultu, mi hontiĝis,
vi vestiĝis kiel pork'!
Kaj Albert' - li ĵus revenis
el restado en Novjork'.Via jako:
malpurega; la ĉapelo eĉ sen puf',
ĉar vi bataladas
kiel simiaĉo, uf!

Hans: Ĉu vi pensis,
ke mi estas senenergiul'?
repagante ne moknomojn -
kiel tima pacemul'?
"Krespo Hanso" ili kriis,
tiel insultegis min.
Ĉu vi volas, forta Hanso
tute ne defendu sin?

Trine: Ĉiam vane mi riproĉas
vin pro via infanec',
se ni geedziĝos, Hanso,
for ja estos tia spec'.
Vi malvirtojn multajn havas,
simple estas sen kultur'.
Vian monon vi forĵetas,
ĉu por Trine la plezur'?
Ne, por Hanso
nur lekaĵoj,
ne por Trine
eĉ oranĝ'.
Se je vi mi edziniĝos,
certe ja necesas ŝanĝ'.
Multaj amikinoj miaj
havas diamantojn, jes,
kiujn donis la fianĉoj -
nome homoj kun sukces'!
Tie ĉi sensenca Trine
pensas pri ĉifonegul'.

Hans: Ho, akrino, ĉu vi vidis
la vizaĝon en spegul'?

Trine: Buŝon fermu!
Konatiĝo nia estas eksa, Hans.

Hans: Mi min pafos,
mi nun iras al la nekonata trans'.

Trine: Do, adiaŭ, Krespo Hanso!

Hans: Ho, adiaŭ, Maldiin'!

Trine: Hun har Gigt i Hals og Hoved,
Derfor fik vi Lov idag.

Hans: O, saa være Himlen lovet!
Vi kan tales ved i Mag.
Nys jeg er fra Reitzel kommen,
Og en nysselig Roman
Har jeg her i Trøjelommen,
Som vi sammen læse kan.
Den er om to unge Hjærter,
Som man skiller ad ved List:
Efter mange bitre Smerter
Gifte de dem dog til sidst.

Trine: O, unævnelige Glæde!
Søde Hansemand, betænk,
Hvor vi skal tilsammen græde!
Sæt dig ned paa denne Bænk.

Hans: Hvilket Levned dog mig venter,
Naar jeg bliver rigtig stor,
Og som Brud til Kirken henter
Dig, min rare Trinemor!

Trine: Da du ikke bærer Trøje,
Skal som Karl for Altret staa,
For din Haand i min at føje
Med to Allunshandsker paa.

Hans: Vi vil da med Topper age.

Trine: Jeg vil gaa med ægte Sjal.

Hans: Ferier alle Livets Dage!

Trine: Hver en Nat Musik og Bal!
Jeg med tapre Officerer
Fører op hver anden Dans.

Hans: Barstens ikke du fikserer
Din ulykkelige Hans!
Hvor i Gaar mit Hjærte brændtes:
Du med voksne Piger gik,
Ved din Ven du ikke kendtes,
Gav ham ej engang et Nik!
Da forlod mig mine Kræfter,
Jeg som død i Skolen sad,
Til i Aftes sad jeg efter,
Og fik ingen Middagsmad.
Hver en Lærer gav mig Sekser,
Kun til Trine stod min Hu;
Jeg fik Bank for mine Lekser,
Saa jeg føler det endnu.
Trine saa mig —— træf mig, Flamme!
Ej engang det mindste Nik!

Trine: Men jeg maatte mig jo skamme,
Som et ærkesvin du gik:
I din Trøje var en Flænge,
Ingen Pul var i din Hat;
Thi du slaas
med slemme Drenge
Som en vilter Abekat.

Hans: Trine! Vilde du mig favne,
Hvis jeg som en Nidding stod,
Hørte tavs paa øgenavne,
Og det hævned ej med Blod?
Jeg blev kaldt Hans Pandekage!
Hvilken ærerørig Snak!
Aldrig jeg i mine Dage
Saadant i min Lomme stak.

Trine: Stedse jeg forgæves retter
Paa din megen Uforstand.
Vist en Pind jeg for det sætter,
Om du blive skal min Mand.
Du har mange slemme Laster,
Ej det allermindste Pli;
Dine Penge bort du kaster til unyttigt Slikkeri;
Mig du intet vil forære,
Ej engang en Appelsin!
Den maa mer opmærksom være,
Som har Lyst at kaldes min.
Mange Piger paa min Alder kan med
voksne Herrer gaa,som sig deres
Kærest kalder, og af hvem
de Ringe faa,
Løjtenanter og Studenter og deslige
Folk af Stand, mens jeg tosse
gaar og venter paa en snavset Buksemand.
Tit de køre dem i Kane,
Naar de gaa fra Institut.

Hans: Smukt du lærer hos Fru Plane,
Du, som var saa rar en Glut!

Trine: Hans kan se sig om en anden;
Thi med os er det forbi.

Hans: O, jeg skyder mig for Panden!
Ha! Uhørt Bedrageri!

Trine: Nu Farvel, Hans Pandekage!

Hans: O, Farvel du sorte Sjæl!