Ĉarma estas blu-ĉiel',
jen, rigardu al la bel',
kie la stelaro ora
funkas, brilas, ridas,
loĝas nin for de la ter'.

Ho, infanoj, venu vi,
por etuloj kantos mi
pri belega, brila stelo
sur la blua nokt-ĉielo.
Apartenas ĝi al vi.

Estis en kristnaskmalhel',
fora lumis ĉiu stel',
sed subita ekapero
montris jen al nia tero
stelon brilan kiel sun'.

Fore, en la Orient'
saĝa viro kun atent'
rigardadis la ĉielon,
kaj ekvidis tiun stelon,
ĝojis tiam lia kor'.

Tiu stelo brilis nun
kiel eta stelo-sun
kaj profetis pri la filo
reĝo tute sen similo
naskiĝonta sur la ter'.

Tial nun ekĝojis li,
ĉar li ekmemoris pri
la malnova profetdiro,
kaj rigardis nun kun miro
tiun signon de la Di'.

Al palaco de la reĝ'
iris li kun pia preĝ',
Kaj la reĝo ĝoje aŭdis
kaj saĝulon li eklaŭdis
pro sciigo pri la stel'.

Ili tuj el orient'
iris nun al okcident'
por ekserĉi tiun reĝon,
lin adori, doni preĝon;
kaj kun ili iris princ'.

Gvidis Hin nun la stel'
al Jerusalem', la cel',
estis tie reĝa trono,
kie sidis reĝ' kun krono
- tamen ne la infanet'.

Stelo iris kun rapid',
kaj aperis al la vid'
Betlehem kun siaj homoj,
super unu el la domoj
haltis nun la brila stel.

Kun feliĉo en la kor'
ili iris kun ador',
ĉar en tiu kabaneto
kuŝis reĝa infaneto
en la sino de patrin'.

Ree trovis la saĝul'
en infana la okul'
tiun stelon, kiu gvidis,
ĉar en la okulo vidis
ili ĝian brilon nun.

Tion tuj komprenis li:
tio estas Fil' de Di'.
Li oferis dolĉodoron,
kaj li montris la honoron:
ĝoje ĵetis sin al ter'.

Nun, infanoj, certe vi
faros kiel tiuj tri:
klinas vin por tiu reĝo
kun la bona, pia preĝo:
Gvidu nin al paradiz'.

Nun rigardu al ĉiel',
tie brilas ora stel',
sed la Stelon vi ne povas
vidi nun, ĉar ĝin vi trovas
super trono de. Jesu'.

Ĉar l' infano en kaban'
sidas nun ĉe· Dia man';
estas nun la reĝ' de tero,
sidas super ĉiu sfero,
anĝelaro servas Lin.

Tamen, se vi sur genu'
preĝas nun al Krist Jesu',
en ĉie!', kun ĝoj' en koro
Li aŭskultas al adoro;
tial klinu vin, infan'.

La saĝulojn gvidis stel'
al la reĝo de ĉiel'.
Ankaŭ vin ĝi gvidi povas,
kaj se vi la stelon trovas,
iros vi al Jesu' Krist'.

Tiun stelon havas vi,
kaj ĝi gvidas vin al ni'.
Vi ĝin trovas en la Vorto
kiu de naskiĝ' ĝis morto
gvidas nin sur vivovoj'.

Deilig er den Himmel blaa,
Lyst er det at see derpaa,
Hvor de gyldne Stjerner blinke,
Hvor de smile, hvor de vinke
:|: Os fra Jorden op til sig! :|:

Kommer Smaa og hører til!
Jeg for Eder sjunge vil
Om saa lys og mild en Stjerne,
Jeg det veed, I hører gierne,
:|: Himlen hører eder til! :|:

Det var midt i Jule-Nat,
Hver en Stjerne glimted mat,
Men med Eet der blev at skue
En saa klar paa Himlens Bue,
:|: Som en lille Stjerne-Sol. :|:

Langt herfra i østerland
Stod en gammel Stjerne-Mand,
Saae fra Taarnet vist paa Himlen,
Saae det Lys i Stjerne-Vrimlen,
:|:Blev i Sind saa barneglad. :|:

Naar den Stjerne, lys og blid,
Sig lod see ved Midnats-Tid,
Var det Sagn fra gamle Dage,
At en Konge uden Mage
:|: Fødes skulde paa vor Jord. :|:

Derfor blev i østerland
Nu saa glad den gamle Mand;
Thi han vilde dog saa gierne
See den lyse Konge-Stjerne,
:|: Før han lagdes i sin Grav. :|:

Han gik til sin Konges Slot
Kongen kiendte ham saa godt;
Hørte og med Hjertens-Glæde,
At det Lys var nu tilstede,
:|: Hvorom gamle Spaadom lød. :|:

Han med Søn og Stjernemand
Flux uddrog af østerland,
For den Konge at oplede,
For den Konge at tilbede,
:|: Som var født i Jødeland. :|:

Klare Stjerne ledte dem
Lige til Jerusalem;
Kongens Slot de gik at finde,
Der var vel en Konge inde,
:|: Men ei den, de ledte om. :|:

Klare Stjerne hasted frem,
Ledte dem til Bethlehem;
Over Hytten lav og lille
Stod saa pludselig den stille,
:|: Straalede saa lyst og mildt. :|:

Glade da i Sjæl og Sind
Ginge de i Hytten ind,
Der var ingen Konge-Throne,
Der kun sad en fattig Kone,
:|: Vugged Barnet i sit Skiød. :|:

østerlands de vise Mænd
Fandt dog Stjernen der igien,
Som de skued i det Høie,
Thi i Barnets milde øie
:|: Funklende og klar den sad. :|:

Den var dem et Tegn saa vist,
At de saae den sande Christ,
Derfor bøied de sig glade,
Offrede paa gyldne Fade
:|: Røgelse med søden Lugt! :|:

Vil I Smaa ei ogsaa gierne
See den lyse, milde Stjerne!
For den Konge dybt Jer bøie,
Som Guds Rige har for øie,
:|: Og vil lukke Jer derind! :|:

Seer Jer til den Himmel blaa
Med de gyldne Stjerner paa!
Der den Stjerne ei I finde,
Men den er dog vist derinde:
:|: Over Jesu Konge-Stol! :|:

Thi han, som var Barn paa Jord,
Blevet er en Konge stor,
Og Han sidder nu deroppe,
Over alle Stjerne-Toppe,
:|: Ved Gud-Faders høire Haand! :|:

Bøier Eder kun, I Smaa,
Han fra Himlen seer derpaa!
Sender Ham med Hjertens-Glæde
Lov og Priis til høie Sæde,
:|: Det er Røgelse for Ham! :|:

Stjernen ledte vise Mænd
Til nyfødte Konge hen,
I har og en saadan Stjerne,
Og naar I den følge gierne,
:|: Komme I til Jesus vist! :|:

Denne Stjerne, lys og mild,
Som kan aldrig lede vild,
Er Hans Guddoms-Ord det klare,
Som han os lod aabenbare
:|: Til at lyse for vor Fod! :|:

Liaj kantoj estas bibliaj, historiaj kaj popoledukaj.

Liaj ceteraj poemoj same kiel la himnoj kaj kantoj ofte estas plenaj de forto, fantazio kaj sublima sento, sed inter la puraj metaloj kelkloke troviĝas skorio.

Alia traduko de ĉi-tiu himno estas en la hejmpaĝo, kaj en traduko de H. E. Jensen. Vidu tiun verkon de H.E. Jensen, klaku:
"Bele bluas la ĉiel'"