Jeg saae kun tilbage. Mig Livets Lyst bortklang;
Da toned mig i Sjælen saa trøstelig en Sang;
See frem, men ei tilbage! - Hvad Hjertet attraaer,
Maaskee dog engang under Solen du naaer.

Lad Bølger bortrulle! lad Løvet flagre hen!
Rask bruser dog Strømmen, frisk Skoven staaer igjen.
Lad Solen formørkes og Maanen tage af!
Dog Sol og Maane stiger fuldkarsk over Hav.

Lad rulle det Svundne i Tidernes Elv!
Det Liv der ei bortfarer, er Sjælen dog selv.
Har Sjælens Liv ei Ende, saa er der ingen Død,
Og vi er dog saagodtsom i Paradiset fød.

Der springer en Kilde ved Livstræets Rod:
I Verdenshavet strømmer Udødeligheds Flod;
Og Havet ei ældes, og Jordens grønne øe
Hver Sommer staaer forynget i livsgrønne Søe.

Een Draabe kun af Kilden, hvor først den udsprang!
Een Blomst kun af Grenen, hvor Livets æbler hang!
Og Haaret aldrig graaner, og Sindet blie'r ei tungt;
Men Hjertet gløder evig lyksaligt og ungt.

Hvor Livskilden springer, didhen staaer min Hu.
Hvor Livstræet blomstred, der blomstrer det endnu.
See frem, men ei tilbage! - Hvad Sjælen attraaer,
Maaskee dog engang under Solen du naaer.

Men naaer under Solen ei Sjælen hvad den vil -
Saa er der andre Sole og Stjerner til.
Og slukkes alle Sole og Stjerner engang
Dog Livets Kilde springer, hvor evig den sprang.

Pri tempoj pasintaj malgaje pensis mi,
sed en l'anim' subite eksonis harmoni':
Antaŭen nur rigardu! - dezirojn de la kor'
plenumos eble suno en estonteca hor'.

Forrulu sin ondoj! forflagru foliar'!
torentas tamen fluo, verdiĝas la arbar'.
La suno estingiĝu, malŝvelu la lun'! -
denove reaperos kaj luno kaj sun'!

Pri perdo de l'pasinto ne pensu kun ĝem'!
Jen vivo la eterna en la animo mem!
Por la anim' eterna ekzistas ne la mort',
do preskaŭ ni naskiĝis kun paradiza sort'.

Elsaltas ĉe l'radiko de l'vivarbo font',
en la mondmaron fluas la senmorteca ond',
kaj ĉiam en somero en la eterna mar'
la tero staras juna kun verda insular'!

Nur unu gut' de l'fonto, de kie fluis ĝi!
nur unu flor' de l'arbo de l'vivo - vidu vi:
la haroj ne griziĝos, malĝojo restos for,
eterne feliĉege nur ardas la kor'!

Mi celas la ejon de l'vivdona font'.
La floroj de l'vivarbo florados en estont'.
Antaŭen nur rigardu, dezirojn de l'kor'
plenumos eble suno en estonteca hor'.

Se ne l'animo trafos la celon sub la sun',
alie estas sunoj kun stela mond' kaj lun'.
Se mortos ĉiuj steloj kaj sunoj de l'mond',
eterne tamen fluos la vivdevena font'.

El: Dana Antologio, 1961, paĝo 83.