Kom, glade Overgivenhed
og Fryd for Ingenting,
o, kom og tag mig atter med
til Dans og Leg og Spring!

Ja gjør mig glad og let og mild,
som fordum Du mig fandt,
før Verdens Alvor gjør mig til
en mørk og stiv Pedant.

O, hvad skal Fryd med ydre Grund!
Alverdens Sorg som Fjer
bortvifter glad jeg med min Mund,
naar jeg som Barnet ler.

Naar Barnet jubler sjælefro,
spørg det engang: for Hvad?
Alt hvad det véd, er, at det lo,
fordi dets Sjæl var glad.

Kom, tag mig atter, tag mig med
til Dans og Leg og Spring,
min gamle Overgivenhed
og Fryd for Ingenting!

Ho venu, vigla petolem',
naiva bonhumor',
min gvidu al malnova mem',
al danc' de gaja kor'!

Ĝojigu min, ho milda font'
de lud' kaj gaja kant',
antaŭ ol en la griza mond'
fariĝos mi pedant'.

Ho, venu el la pasintec',
kapricojn pelu for;
mi volas esti nun en dec'
infano en la kor'.

Revenu kun infana pur',
rapido de l' pied'
kaj vivkuraĝ' kaj sanga kur'
kaj brilo de l' ridet'.

Min liberigu el la prem'
por danc' de gaja kor',
malnova vigla petolem',
naiva bonhumor'.

El: Jen la Kanto de l'Vojaĝ', 1970.