Ekblovu, vent', desude! de la lag'
forfandu la katenon de glacioj!
ondetojn novajn per petola ag'
dancigu en flamantaj sun-radioj!

Briladu, suno, milde de la blu'!
purigu ĉion per radioj helaj
la floron voku vi al larmo, ĝu'
l' arbaron vestu per folioj belaj!

Ho, suno, jam vi kun potenca bril'
leviĝas inter helkoloraj rondoj;
kaj, vento, via movo de flugil'
balancas min sur viaj molaj ondoj.

Sur milda brizo de l' somer-angul'
luliĝas mi kaj ŝvebas tutkonfide,
min banas en matena suno-brul'
kaj alĉiele flugas ardigite.

Altegen mi min levas kun fanfar'
per fortaj tonoj mia ĝoj' jubilu;
trans nuboj flugis mia praular',
kaj tie ankaŭ miaj povoj brilu.

Malsupreniĝu, neĝa val-surfac',
profunden, montoj en la neĝ'-ornatoj!
mi aŭdas jam de l' alta ĉiel-spac'
la kantsonoron de l' svarmantaj fratoj

Kunkantas mi: Ho, ĉarma primaver',
per florornamoj vi la valojn tegas,
la montojn kovras vesto de somer',
tra verdaj valoj riveretoj strekas.

El montdekliv' ŝprucadas klara font',
freŝigas pluv', varmigas suno brila,
en festkostumo ridas tuta mond',
al ĉarma fianĉino plensimila.

Sed mia ino - kie trovi ŝin?
- jam mia koro ŝvelas, dolĉpasie; -
rapidu, venu tuj al mia sin',
komunan neston ni konstruu ie.

Jen mola musku, kaj en suna lum'
kaj junaj tigoj en lulanta movo,
ĉi tie kune ni por amindum'
forkaŝu nin en ŝirma flor-alkovo.

Kares' kaj ludo dum la primaver',
tenera am' eĉ tra l'aŭtun-nebuloj;
kaj poste ni forflugos, kun fier',
kun dolĉa vigla aro da etuloj.

Kaj kiam ree suna radiar'
la rozon vekos per printemp-signaloj,
aliros ree ni, el trans la mar'
la karan landon kun la ĉarmaj valoj.

Ulule ŝtormas ĉirkaŭ ruba nest'
mallumaj nuboj super ĉio pendas;
en erikej' de nuda tero-krest',
lastfoje nun kantenon mi elsendas.

Ho, primaver', ho bela trompa kred'!
Kial sorĉadis vi al mia koro?
Maldaŭris ĉiu ŝajno de ĝojet',
sed longaj estis tagoj de doloro.

Libera, brava, super alta nub'
petolis mi en sunradia belo;
jubilis mi sen ia tim' aŭ dub'
kun fratoj sub la volbo de l'ĉielo.

Postiĝis monto, kaj postiĝis val',
al mi nenio povis baron doni;
en florherbej', en verda bosko-hal'
mi aŭdis sole ĝojsonorojn soni'.

Sed velkis for ludad' kaj amindum',
l' anim' serena jam fariĝis laca;
ne ridas tero plu en viva lum',
ĉirkaŭas nun aŭtun-nebul' minaca.

Surtere sidas nun iama di',
flugilo lia malespere lanta;
mizere pepas li, laŭ elegi',
dum iam li trilegis ĝoj-vibranta.

Mi estis - estas - baldaŭ estos for;
aliaj venos al la vivo ĉarmoj;
dum mi cindriĝos, flugos kun fervor'
al lumo sferoj novnaskitaj svarmoj.

Ja nestis patro, - restas nun neni',
ekamis li, generis, falis morta.
Kaj amis mi, - la hejmo nun skori',
kaj baldaŭ mi kuŝados mort-malforta.

Idaro mia - -, min konsolas, ke
ĝi al flugad' ĉielen sin dediĉas.
Junulo povas, maljunulo ne,
esper' kaj forto daŭre konsumiĝas.

Adiaŭ do, por ĉiam, karaj vi,
printempo ĉarma kaj somer' - ho, lasta!
Ĉetomban kanton morne kantas mi,
jam venas vintro kun la tomb' malvasta.

Foriri baldaŭ nun devos mi.
Tradukis: H. E. Jensen.

Foriri baldaŭ nun devos mi,
aŭdiĝas vintra ordono;
nur gasto estas mi tie ĉi
el fora hejmregiono.

Mi longe sciis pri la fori',
la koran ne ĝiturmentas,
kaj tial ofte mi sen aspir'
kantist-vaganto min sentas.

Pli belan voĉon kaj pli da fort'
mi ĉiam ege deziris,
sed min regadis malbona sort',
kaj ŝtorm' la plumojn forŝiris.

Liberan flugon en la natur'
de Dio tre mi sopiris;
sed en karcero post griza mur'
ĝis nun nur pene mi spiris.

Al gajaj kantoj de la ĉiel'
la kor' min ege instigis,
sed min devigas la tera cel',
kaj ŝuldoj forte min ligis.

Sed tamen ofte mi por konsol'
rigardas en sopirado
el la karcero, el la izol'
kaj kantas tra mia krado.

Momentan haltu sur via voj',
aŭskultu iom, migranto,
ĉar eble nun por la lasta foj'
aŭdigas sin mia kanto.

Mi antaŭsentas, ke en vesper'
rompiĝas baldaŭ la krado,
do adiaŭas mi en tener' (*)
per - eble lasta - pepado.

Ekvenas tempo de forvojaĝ',
aŭdiĝas vintro admona
ĉar ankaŭ min, post somer-restad',
altiras hejm' alizona.

Ke devas baldaŭ mi iri for,
neniom tio ĉagrenas,
kaj malgraŭ tio el mia kor'
ĝojetaj kantoj alvenas.

Ja devus esti kantinta mi
pli multe - ankaŭ pli bele,
sed ŝtormtaŭziĝis mi pli kaj pli,
kaj nuboj ombris malhele.

Mi tre dezirus en vasta spac'
flugilojn streĉe etendi,
sed devas resti sur strikta baz',
enkaĝigita min senti.

Mi emus trili de alta plan'
per gajaj tonoj kaj kantoj,
sed resti devas - por vivo-pan' -
en kaptitej' por ŝuldantoj.

Sed ofte mi tra la krad-spalir'
rigardas - por konsoleto,
kaj kantas mia elir-sopir'
malĝoje el post la reto.

Ĉi tiun kanton, aŭskultu ĝin
momenton, preteriranto;
ĉar eble ne plu alvokos vin
la karcerulo per kanto.

Jam al mi ŝajnas, ke ĝuste nun
hodiaŭ falos la krado;
elkore mi adiaŭas kun
probable lasta trilado.