Mi amas la verdan arbaron
kun sia lulanta kant',
mi amas la bluan maron
kun milnombra velŝipar'.

Mi amas la ĉarman valon
kun sia ondanta gren',
labortaŭgaj lertaj manoj
rikoltas gin en aŭtun'.

Min amas la vastajn kampojn,
somere en suna bril'
kaj vintre dum gren' kaj floroj
sin kaŝas sub neĝkovril'.

Mi ĝojas pro via honoro,
malĝojas pro via sufer',
ĉar kion vi devas toleri
Danlando! koncernas al mi.

Se ĉiu birdet' silentus,
kaj velkus ciu floret',
kaj regus mallumo ĉie,
vi restus belega por mi.

Se ĉio rompiĝus, pri kio
vi revis de via junec',
kaj se vi mizerojn suferus,
duoble mi amus vin.

Ankoraŭ la birdoj kantas,
kaj ondas la ruĝa flag',
ankoraŭ ja Dio regas
kaj zorgas pri nia land'.

Jeg elsker de grønne lunde
med tonernes vuggende fald,
jeg elsker de blanke sunde
med sejlernes tusindtal.

Jeg elsker hver dal, hver banke,
med kornets bølgende flugt,
hvor flittige hænder sanke
af arbejdets gyldne frugt.

Jeg elsker de brede sletter
i sollysets sommerpragt,
i vinterens stjernenætter
bag snetæppets juledragt.

Mig fryder din ros, din ære,
mig knuger din sorg, dit savn,
hver glans, hver plet vil jeg bære,
som falder på Danmarks navn.

Forstummed hver røst i skoven,
og falmed hver gylden frugt,
faldt nat over mark og voven,
jeg fandt det dog lige smukt.

Om alle de drømme bristed,
du har fra din ungdom drømt,
om trængsel og nød du fristed,
jeg elsked dig dobbelt ømt.

Men end er der sang i skoven,
højt bølger det røde flag,
end er der en Gud for oven,
der råder for Danmarks sag.