Du deylig Rosen-Knop!
Lad mig dig ret betragte!
Hver Mand maae dig jo agte,
Naturen har nedlagt
Hos dig al Konst og Pragt;
De fiine farved' Blade,
Os i Uvished lade,
Om ey en ziirlig Dragt
Indtager meer end Pragt;
De Blade giør saa mange,
Smaa Labyrinthers Gange,
Og dufte Luften op;
Du deylig Rosen-Knop!

Men ak! du visnede,
Igaar saae jeg med Glæde
Dig paa dit Torne-Sæde;
Jeg brød dig af, men see!
I Dag du visnede;
Din friske Farve svinder;
Dit matte Rødt mig minder,
Din Herlighed forgaaer;
Din Skiønhed Ende faaer;
Naturens Mesterstykke;
Ach, hvor er nu dit Smykke?
I Gaar du blomstrede,
I Dag du visnede.

Belega rozburĝon'!
mi vin rigardi volas;
belecon vi simbolas:
Vi havas ĉe l' natur'
ne arton, pompon nur.
Petaloj viaj belaj
ja igas nin ŝancelaj,
ĉu ne gracia vest'
pli ĉarmas ol majest';
sin faldas la petaloj
en labirintspiraloj;
min ravas la odor',
vi bela, ĉarma flor'.

Sed ve, jam velkis vi!
hieraŭ mi vin vidis,
vi inter dornoj sidis,
mi prenis - iluzi'!
Hodiaŭ velkis vi!
Forvelkas la koloro;
mi sentas en angoro:
Pereos ĉiu pomp' -
beleco estas tromp'!
Majstraĵo de l' naturo,
jen kie la purpuro?
Hieraŭ brilis ĝi, -
hodiaŭ velkis vi.