Bluaj violoj - la primavero.
Helruĝa rozo - somera ĉarmo.
Papav' rompita - aŭtuno flustris:
"La vintro venos kaj la malvarmo!"

Malgranda tomb' inter multaj tomboj
kaj buksa heĝ' ĉe ĝardenovoj',
silenta floro en la tombejo,
silenta eĥo de l' vivoĝoj'.

Indulge, dolĉe la koro batas.
Ĉu vi aŭskultas al la batad'?
Fratin', ĉu aŭdas vi mian paŝon
farantan spurojn sur' tomba pad'?

Fratin', aŭskultu al mia voĉo,
konata trilo ĉe la marmor'.
Ke jam ĝi batis dum dudek jaroj
en mortĝardeno forgesas kor'.

Mi scius, ĉu la mortintoj sonĝas.
Se ili sonĝas, do scias mi,
ke vi pri via frateto sonĝis,
dum birdo pepis sur rozfoli'.

Ne scias vi, ke mi estas granda.
En eta lito vi vidas min.
Vi vidas vin en lulilo blanka:
malgranda bubo kaj etknabin'.

Al mi etendas la fajnajn manojn
vi birdogaje en rozhumor'.
Post rozfolioj de la palpebroj
okuloj lumas en steloglor'.

La rozfolioj de la palpebroj
polviĝis post la forvelko jam.
Sed tamen kantas malgranda birdo
ĉe tombmarmoro en rozornam'.

Ankoraŭ vivas violoj bluaj,
kiujn ni donis al viaj haroj.
Kaj, eta franjo, la kor' forgesas
ke via mutis dum dudek jaroj.

El: Dansk Esperanto Tidende, 1942,
n-ro 12/143.