Ho, brilu klara sunbril'
Printemp' alvenu nun!
Kunigu du geamantojn,
Ĉar forte sopiras ni!
Sed sur la altaj montoj
Ankoraŭ kuŝas neĝ',
Ne povas ĝi degeli,
Se ne permesos Di'.
- Kaj Di' ĝin degeligis,
Verdiĝos nun la arbar';
Krist' benu miajn gepatrojn;
amik', nun ni vidos nin.

Skin ud du klare Solskin
Og før os Vaaren til,
Og før to Elskende sammen,
Der gerne tilsammen vil.
Men over høje Bjerge
Der ligger dyben Sne,
Den kan ej tø og smelte,
Før Gud det lader ske.
Se Gud lod Sneen smelte,
Nu grønnes det fjernt og nær,
Christ glæde Fader og Moder,
Jeg gaar til min Hjertenskær.