Kampul', kiu penas pri foso de ter'
kaj fortojn neniam avaras,
kaj kies arĝente brilanta plugfer'
unue kulturon preparas,
- pli nobla vi estas kun kala la man'
ol multaj kun brila ordena ornam',
paŝantaj sur glataj pargetoj.

En regno erika vi por la soci'
pli larĝan terenon konstruas,
penante vi agron havigas al vi
kaj al la popol' kontribuas.
Trankvila vi estas en via labor'.
Dum helpas aliaj sin nur per teror',
kurbiĝas por pren' viaj pugnoj.

Maljuna, kurbita penulo, de vi
ni hejmon lernadas konstrui,
- al lacaj urbanoj kaj ankaŭ al mi
vi tion ĉi povas instrui -
virecon, la pezo de aga la vol'
kolektas vi por la morgaŭa popol',
venanta de l' kampaj kabanoj.

Vi nobla, trankvila kulturosoldat'
neniam ricevis altrangon,
pli multe famiĝas ol vi akrobat',
dancanta en tendoj fandangon,
la pordojn mi feste malfermas por vi,
jen venu kaj estu la gasto de mi!
Kusenoj la benkojn ornamu.

Kaj kiam vi falas sur kampo de l' ag'
- fremdulo en svarm' de l' homaro,
se eĉ paroladas en tiu tag'
nur flug' de migranta birdaro,
- sur tombo de vi, mi je via honor'
starigas ŝtonegon - ĝi estu memor'
de unu, vin bone koninta.

El: DLEA Kantaro, 1947. .

Du husmand, som ørker den stridige jord
og vover din arm og din bringe,
som drager det første kulturens spor
med plovjernets sølvblanke klinge,
mer ridder du er med din barkede hånd
end mange, der pyntes med stjerner og bånd
og tripper på bonede gulve.

Du rydder til samfundet bredere grund
derude på lyngen og sandet,
du vinder dig ager hver arbejdets stund
og lægger din vinding til landet,
men stille du øver din dont og din dåd;
hvor andre kun kender en kugle til råd,
du krummer til tag dine næver.

Du lærer, hvorledes man bygger sig hjem,
du gamle og bøjede slider!
Det lære du mig, og det lære du dem,
der trætte ad asfalten glider,
og manddom, den banende viljes vægt,
du sanker i arv til den kommende slægt,
der fostres i udmarkens hytter.

Du stridsmand, du stille kulturens soldat,
som ikke har rang iblandt helte,
som regnes for intet mod den akrobat,
der springer i gøglerne s telte,
for dig mine døre jeg åbner til fest,
kom, hvil dig, og vær du min hædrede gæst!
Min dug jeg - den bedste - dig breder.

Og segner engang du på valpladsen ned,
en fremmed i menneskevrimlen,
og lyder ej anden slags tale derved
end trækfugleflugt under himlen,
jeg søger din grav, og jeg rejser dig sten,
en bauta på heden, et minde fra en,
som kendte dit liv og forstod det.

Biografio, rete - klaku ĉi-tie:
Johan Skjoldborg.