Sorrig og glæde de vandre til hobe,
lykke, ulykke de gange på rad,
medgang og modgang hinanden tilråbe,
solskin og skyer de følges og ad;
jorderigs guld er prægtigt muld,
Himlen er ene af salighed fuld.

Kroner og scepter i demantspil lege,
leg er dog ikke den kongelig dragt,
tusinde byrder i kronerne veje,
tudinsfold omhu i scepterets magt;
kongernes bo er skøn uro,
Himlen alene gør salig og fro.

Alle ting har sin foranderlig lykke,
alle kan finde sin sorrig i barm,
tit er et bryst under dyrebart smykke
opfyldt af sorrig og hemmelig harm;
Alle har sit, stort eller lidt,
Himlen alene for sorgen er kvit.

Vælde og visdom og timelig ære,
styrke og ungdom i blomstrende år
højt over andre kan hovedet bære,
falder dog af og i tiden forgår;
alle ting må enden opnå,
Himmelens salighed ene skal stå.

Dejligste roser på tornebusk gløde,
skønneste blomster har tærende gift,
under en rosenkind hjertet kan bløde,
for dog at skæbnen så sælsomt er skift!
Farefuldt vand bruser om land,
Himlen har ene lyksaligheds stand.

Angest skal avle en varende glæde,
kvide skal vinde sin tot ud af ten,
armod skal prydes i rigeste klæde,
svaghed skal rejses på sundeste ben,
avind skal stå fængslet i vrå,
Himlen kan ene alt dette formå.

Lad da min lod og min lykke kun falde,
hvordan min Gud og min Herre han vil,
lad ikkun avind udøse sin galde,
lad kun og verden fulddrive sit spil!
Sorrig skal dø, saligheds frø
blomstre på Himmerigs dejlige ø.

Ĝojo kun peza aflikto pasadas,
hela feliĉo kun nigra ĉagren'
helpo intime kun baro rilatas,
pluvas, sunbrilas sur sama teren';
oro kaj riĉ' - nura fetiĉ',
nur en ĉiel' estas vera feliĉ'.

Krono kaj sceptro en pomp' diamantas,
tamen ne ludon signifas la tron';
sin kun la sceptro mil zorgoj kunfandas,
ŝarĝojn milnombre kunportas la kron';
reĝa kastel' - nur brila ŝel',
regas trankvilo nur en la ĉiel'.

Daŭran feliĉon neniu akiras,
ĉiun pli-malpli afliktas dolor';
ofte sub luksa ornamo sopiras
- eble sekrete - amare la kor';
ĉiun sur ter' premas sufer',
nur en ĉielo malestas mizer'.

Saĝo, potenco kaj alta estimo,
forto kaj ĉarmo de brila junaĝ'
povas kelktempe fieri sen timo,
tamen forvelkas dum vivo-vojaĝ';
laŭ la destin' venos la fin';
daŭro eterna distingas nur Lin.

Rozoj plej ĉarmaj ĉe dornoj ardadas,
florojn belegajn difektas venen';
ofte sub vango rozeca ĝembatas
koro sanganta pro sorta malben';
ĉirkaŭ la ter' minacas danĝer',
nur enĉiele feliĉo-prosper'.

Timo fariĝos eterna trankvilo
iĝos feliĉo la mondo-sufer',
vivos malriĉo en oro kaj brilo,
ĝojos malforto pro nova prosper',
kiel foli' mortos envi',
fari ĉi tion kapablas nur Di'.

Mia feliĉ', mia sorto do estu,
kia decidas pri ĝi mia Di':
vane envi' sian galon atestu,
vane ataku malpia pasi';
mortos ĉagren', floras la ben'
kaj feliĉeg' en eterna Eden'.

El: Dana Antologio, 1961.

H.E.Jensen verkis la tekston maldekstre kaj faris la desegnaĵon.