Det spredes mer og mer det dunkle Grå
mildt Aftensolen ser på grønne Strande
Havflaten samler opp det smukke Blå
som svømmet Himlen på de stille Vande.

Hvor dejlig skinner Vesten over Muld
det er som Himlen hist i Aften stille op
Samled i sit skjød alt Jordens Guld at
ej det skulde Brødres Hjerter skille.

Fred mellem Menneskers Guds Fred på Jord
hans Dug paa hver uskyldig Blomst her nede
Du gyldne sol som daler mild og stor og dal
ej over nogen Broders Vrede.

Disiĝas la nebulo pli kaj pli,
la sun' vespera brilas sur la bordon.
ripozas super ĉio' harmoni',
fandiĝas mar' kaj nub' en blu-agordon.

El okcident' radias ĉarma hel',
kaj estas kvazaŭ en vespertrankvilo
kolektus ĉiun oron la ĉiel',
por ne estiĝu interfrat-barilo.

Al homoj dian pacon sur la ter'!
Rebrilu' ĉiu flor' de tag' beata!
Vi ora sun' en milda, malaper' -
post vi koler' ne restu interfrata!'