(1)
La teda vintro ĉesis nun;
mallonga tag', dormema sun'
sin ŝangas al
mirinda mal';
forfuĝis frostaj nub-torent'
kaj vent'.
Ekstere ni ne timas plu
pri neĝobat', pri koto-flu',
- ne timas plu
pri neĝobat' kaj koto-flu'.
Eliru ni,
por ĝoji pri
la belo, la naturjubil'
kaj rava bril',
eliru ni al la jubil'
kaj bril'.

(2)
Jen ridas radianta sun'
kun kapo-nimb' el ora lum'.
En varma flu'
de l'klara blu'
viviĝas ree kun esper'
la ter'.
Kaj vidu tie: birdetar'
en la aera milda mar'
- birdeta ar'
en la aera milda mar';
Jen unu kun
tigeto, nun
alia kun lanug' kaj split'
por sia lit',
alia kun lanug' kaj split'
por lit'.

(3)
Rigardu, kia bela far':
la alta fago de l'arbar'
belvestas sin,
- jen ĉarmulin'
belega fianĉino nun
de l'sun'.
Ekbojas hundo ie for,
aŭdiĝas korna ludsonor';
- de ie for
aŭdiĝas koma ludsonor';
aŭskultu! ho
aŭskultu do:
mirinde eĥas de la fon'
la luda son',
mirinde eĥas de la fon'
la son'.

(4)
Kaj tie - kvazaŭ luma tag':
spegule glata klara lag';
vespera sun'
klopodas nun
por sin speguli kun pasi'
en ĝi.
Ekgurdos baldaŭ rana hor'
dormige en tagfina hor', -
raneta hor'
ekgurdos en tagfina hor'.
Ripoz-inklin'
do kaptas min,
kaj hejmen iros la vagant'
kun laŭda kant',
kaj hejmen iros la vagant'
kun kant'.

El Dana Antologio, 1961.

(1)
Den kiedsom Vinter gik sin Gang,
Den Dag saa kort, den Nat saa lang
Forandrer sig
Saa lempelig;
Den barske Vind, den mørke Skye
Maae flye;
Vor Kakkel-Ovn saa eene staaer,
Og hver Dags Kolde-Syge faaer.
Den tykke Vams, den foeret Dragt
Er alt hengt hen og reent foragt,
Og Muffen er tillige giemt
Og glemt;
Man frygter ey, at Snee og Slud
Skal møde dem, som vil gaae ud;
Thi lad os gaae
At skue paa,
Hvor smukt Naturen sig beteer
Og leer.

(2)
Ak see, hvor pyntet Solen gaaer,
Med lange Straaler i sit Haar;
Den varme Krands
Er rette Kands
For alle Ting, som nu maa grye
Paa nye;
Det klare, lyse Himmelblaae
Er værd at kaste øye paa;
See Fuglene i Flokke-Tal,
Luftens viide Sommer-Sal
De holde snart hvert øieblik
Musik;
De kappes daglig, to og to,
At bygge, hvor de best kan boe;
Her flyver een
Jo med sin Green,
En anden sanker Haar og Straae
Saa smaae.

(3)
Ak see, hvor tegner Marken vel
For Bonden, heele Verdens Trel!
Han leer, fordi
Hans Slaverie
Skal endes med sin Frugtbarhed
I Fred.
Hist gaaer de kaade Lam i fleng
Og spøge i den grønne Eng;
De knæle med en Hiertens Lyst
For Moders mælkefulde Bryst;
De qvægner ved den søde Taar,
De faaer,
Hist vogter Hyrden Qvæg og Korn;
Et Hunde-Biæl, en Lyd af Horn
Er ald hans Spil;
Men hører til,
Hvor smukt den Skov ham svare maa
Derpaa.

(4)
Ak, see et meget yndigt Syn
Paa Skovens grønne øyenbryn!
Den høye Top
Skal klædes op,
Og Vaaren pynter Bøgen ud
Til Brud.
Naar Solen brænder, som en Glød,
Og stikker Ild i Barm og Skiød,
Da har man jo bag hvert et Blad
Abskonsel for sin matte Rad;
Her smager Thee og et Glas Viin
Fra Rhin.
Imidlertiid man faaer at see
Et ret naturligt Assemblee:
Hver Fugl har spendt
Sit Instrument,
De raske Dyr vil dandse net
Og let.

(5)
Ak see, hvor speyle - klar og glat
Den Søe dog er i lave sat;
Det er jo, som
At Solen kom
Kun for at see sit Skilderie
Deri.
Den Fisk, som stak i Dynd og Skarn,
Og slap fra Frost og Fange-Garn,
Han faaer nu atter Moed og Liv,
Og spøger frit i Rør og Siv;
See hist, hvor stolt hans Finner gaaer,
Og slaaer.
Nu lirrer Frøen med sin Mund
Imod den søvnig Aften-Stund.
Jeg tænker paa
Mit Hviile-Straae,
Og ender min Spadsere-Gang
I Sang.

(6)
Saa er da Himmel, Jord og Vand
Opmuntret ved min Skabermand;
Jeg gik omkring
Blant tusind Ting,
Guds Forsyn spores ved enhver
Især.
Bekymret Siel, saa seer du dog,
At Alting staaer i Herrens Bog!
I hvor det gaaer, saa veed jeg grant,
Mit Navn staaer tegnet deriblant;
Gud kommer vist min Tarv ihu
Endnu.
Han rammer nok den rette Tiid,
Da Himlen den skal blive bliid;
Jeg tør maaskee
Vel faae at see
Min Vinter blive til en Vaar
I Aar.

(Notu: La dana teksto estas en "malnova dana lingvo", kaj enhavas 6 versojn. Cetere: Ne estas eble kompari la danan kaj la esperantan tekstojn, ĉar la dana teksto enhavas plurajn liniojn ol la esperanta teksto!
Nur la danaj versoj 1-2-4-5 estas - parte - tradukitaj en esperanto...).

---

Ambrosius Stub

---

Ambrosius Stub
1705-1758

Inter la fruaj danaj verkistoj estas kvazaŭ printempa signalo en vintra tempo. Li ne kiel la aliaj faras longajn naturpriskribojn kun citado de detalaĵoj, sed donas freŝan kaj ĉarman poezion el sia originala kaj viveca natursento, tamen stampitan de la intereso de la tempo pri la virto.
Lia vivo estis malsukcesa. Li ne finis siajn studojn, sed vivis kiel skribisto en Fuenaj biendomoj, kie li havis protektantojn; sed per sia facilanima konduto li detruis siajn ŝancojn kaj ofte estis en mizera situacio. En la fino de sia vivo li loĝis en Ribe, kie li sub influo de la samtempa episkopo Brorson fariĝis religiema kaj esprimis tion en kelkaj piecaj kantikoj.

El Dana Antologio, 1961.

Ĉi-tiun bibliografion verkis H.E.Jensen.

---

Biografio, rete - klaku ĉi-tie: "Ambrosius Stub".