Du fratinoj.

Fratinoj ni estis el olda gent'.
Al unu blovis kontraŭa vent'.
- Blovadas tra arko-fenestro la ŝtormo.
Sur ĉiu vojo jarl' sekvis ŝin;
li sekvis, ĝis falis la virgulin'.
- Sed bela la jarlo el formo. -

Bruligis ŝin ili sur aŭtodafe',
malhonoriĝintan en honto kaj ve'.
- Ululas tra arko-fenestro la ŝtormo.-
Ĉar celis mi logi la jarlon per fort'
por estri pri liaj vivo kaj mort'.
- Sed bela la jarlo el formo. -

Invitis mi lin al mia festen',
dormigis mi lin per vort' kaj mien'.
- Hurladas tra arko-fenestro la ŝtormo.
Malamis mi lin per infera malam',
sed ofte kor' mia ambrulis en flam'.
- Ĉar bela la jarlo el formo. -

Mi donis kuŝejon al li en la lit',
akrigis ponardon en firma decid'
- Kriĉegas tra arko-fenestro la ŝtormo.
Kaj kiam li dormis en mut' tie ĉi,
enpuŝis mi ĝin en la bruston al li.
- Sed bela la jarlo el formo. -

Apogis mi kapon lian al sin'.
Similis li reĝon post sia vivfin'.
- Ĝemadas tra arko-fenestro la ŝtormo.
Forlavis mi sangon kaj kombis lin,
kuŝigis lin antaŭ l' pied' de l' patrin'.
- Sed bela la jarlo el formo. -

To Søstre var vi af gammel Rod,
den ene hende gik Skæbnen imod,
- Der blæser en Storm gennem Vinduets Bue,
en Jarl hende fulgte paa Vej overalt,
han fulgte saa længe, til Jomfruen faldt.
- Men fager var Jarlen at skue. -

Hun døde, hun blev paa Baalet brændt,
sin Hæder og Ære havde hun skændt.
- Der tuder en Storm gennem Vinduets Bue. -
Thi stræbte jeg længe og mangefold
at lokke den Jarl og faa ham i Vold.
- Men fager var Jarlen at skue. -

Jeg bad ham til Gæst ved mit eget Bord,
jeg dyssed ham ind med liflige Ord.
- Der hyler en Storm gennem Vinduets Bue.
Jeg haded ham hedt med et Helveds Had,
dog gjorde hans Elskov en Stund mig glad.
- Thi fager var Jarlen at skue. -

Jeg bød ham til Ro paa min egen Plads,
jeg gjorde min Daggert sleben og hvas,
Der hviner en Storm gennem Vinduets Bue. -
og dengang han sov og aandede tyst,
jeg jog den paa kryds til Bunds i hans Bryst.
Men fager var Jarlen at skue. -

Jeg læned hans Hoved ind i mit Skød,
han ligned en Konge, da han var død.
Der sukker en Storm gennem Vinduets Bue.
Jeg redte hans Haar og tvætted hans Blod
og lagde ham ned for hans Moders Fod.
- Men fager var Jarlen at skue. -

(Laŭ poemo de Alfred Lord Tennyson,
1809-1892.)

Due belle cose ha el mondo:
amore e morte.
(Leopardi).

Povra vi knabin'! La juneco flugis for!
Povrulin' kun trista mieno de sufero
kiel monaĥin', kiu iras for de l' tero,
kiam pord' fermiĝas por vivo, rev', amor'.

Pordo jam fermiĝis. Fermiĝu do la kor'!
Kontraŭ frid' de l' mondo ja restas nur tolero.
Povra vi knabin'! La juneco flugis for!
Povrulin' kun trista mieno de sufero!

Al junulĝarden', kie koroj en ador'
klinas sin al koroj en plena amlibero,
kie ĉiu buŝ' trovas buŝon laŭ prefero,
eble vi soleca iros en dolor'.

Povra vi knabin'! La juneco flugis for!

Due belle cose ha el mondo:
amore e morte.
(Leopardi).

Stakkels glemte Pige, hvis Ungdom er forbi,
Stakkel med det ængstede Udtryk i dit Øje,
Udtryk som en Nonnes, naar Klosterportens Fløje
lukke sig for Livet og Elskovsdrømmen i.

Porten luktes i, luk saa Hjertet til og ti,
ti og taal den Kulde, Du mer og mer maa døje,
stakkels glemte Pige, hvis Ungdom er forbi,
Stakkel med det ængstede Udtryk i dit Øje.

Op mod Ungdomshaven, hvor Elskov gives fri,
hvor af røde Hjerter sig Kranse sammenføje,
hvor hver Sjæl i Blomst til en Blomst sin Mund tør bøje,
gaar maaske din ensomme, snebedækte Sti,
stakkels glemte Pige, hvis Ungdom er forbi.

La sun' ja estingiĝos, kial brilas ĝi? -
- La ĝojo ja forkuros, kial venis ĝi?
Ho, patrineto! Kial do ŝanĝiĝas ĝi?

La kor' naskiĝas, kaj mallonge amas ĝi;
sed baldaŭ, baldaŭ ploras kaj suferas ĝi,
- ho, patrineto! Ho, por kiu taŭĝas ĝi?

Al vivo tera tie-ĉi deviĝis mi,
pro batoj diaj, homaj detruiĝis mi,
Ho, patrineto!' Kial do naskiĝis mi.

Naar Solen dog skal slukkes, hvorfor tændes den?
Naar Glæden dog skal tages, hvorfor sendes den?
O, Moder, hvad er Glæde, hvortil vendes den?

Naar Hjertet fødes, elsker det og favner det
en stakket Stund, saa lider det og savner det.
O, Moder, hvad er Hjertet, hvortil gavner det?

Til Liv paa Jorden mod min Vilje nødtes jeg,
af Sorg fra Gud og Mennesker forødtes jeg.
O, Moder, Moder, Moder, hvorfor fødtes jeg?

Thor Lange
1851-1915.
Biografio, rete - klaku ĉi-tie:
Thor Lange.