Ĉio estis infana faraĵo kaj luda­ĵo. Lise estis akompananta la infanajn kaj restis staranta ĉe la pordo kun pl­ektitaj nanoj dirante: "Vi do ne koleriĝas al mi pro tio?"

"Dio benu vin, mia dolĉa knabino! Mi ja estus vera azeno, se mi koleriĝus al vi pro tio!" kriis la virino. "Sed kiamaniere vi praktikas igi ilin legantaj?"

"Ho, tion mi ne scias ••• estis iu tago, kiam Malle alportie al mi pelvon da fluida kaĉo, kaj ŝi aspektis plorinta. Mi demandis: Kio estas? Kaj ŝi respondis, ke ŝi tute ne povas lerni siajn lecionojn. Mi provis helni ŝin kaj la aliajn, kaj mi sukcesis."

"Kaj se vi daŭrigos helpi ilin, vi ricevos dankon - eĉ pli ol dankon, sed mi dezirus aŭdi, kiamaniere vi agas."

Lise do tuj aranĝis lecionan horon, kaj la lignaĵjisedzino konstatis, ke ĝi pasis dum ŝerco kaj rido - kaj ne dum "plorado kaj dentgrincado" - kiel tiam, kiam ŝi mem instruis. Do ŝi plezure lasis al la najbara knabino la instruadon de la infanoj. Szi mem estis lerta kaj ­laborema virino, kiu diversmaniere pov­is utiligi sian tempon; tamen nun ŝi komprenis, ke preskaŭ el ĉio ŝi estas malplej taŭga kiel instruistino.

Sed por tio la buĉista Lise ĝuste estis bontaŭga, kaj al ŝi ne sufiĉis la instruado endome; ŝi iris kune kun la infanoj kamparen, ne laŭ la stratoj de la urbo, sed laŭ Jens Jensens Engvej, kiu kondukis al la krude dekliva monteto Kragetorn. Tiu ne estas ega altaĵo, sed estis multloke ŝirita je forlasitaj gruzfosaĵoj, kiuj prezentis al la in£anoj multnombrajn kaŝejojn, kie ili amu­ze povis ludi. Tie ŝi iun tagon estis kun la knabinoj de lignaĵisto Rasmussen.

La knabinetoj de veturilluigisto Bertel ankaŭ estis alvenintaj - kune kun kelkaj aliaj, ĉar la infanoj de la najbar­eco kutime ariĝis al Lise. Komence ili serioze legantaj kuŝis en elĉerpita gr­uzelfosaĵo. Poste ili ekstaris kaj komencis ludi, kaj la ludado vere ne okazis silentege. La alta buĉistfilino su­perstaris la aliajn infanojn kiel kar­do en trifolia kampo, sed nek ŝi, nek la aliaj estis atentaj pro la alproksimiĝo de la urbestro, antaŭ ol li staris preskaŭ meze en la rondo kaj mansigne alvokis Lise al si.

Szi ektimiĝis, ĉar ŝi ja ne sciis, ĉu la polico eble estis malpermesinta infanludadon en la malnovaj gruzelfosaĵoj.

Tamen la urbestro ŝajnigis, kvazaŭ li estus forironta, sed revenis venante al ŝi. Li mallaŭdis ŝin pro tio, ke ŝi lud­adas kun infanoj, kiuj eble devus esti en la lernejo, kaj eĉ se ne, tiom grand­kreska knabino tamen devus okupi sin pri io utila. Entute estis ege hontinde, ke ŝi ne surprenis al si taskon de servist­ino. Szi replikis, ke tion ŝia patro ne volas permesi. Tiam li respondis, ke lin li facile estru. Szi nun revenu hejmen kaj diru al sia patro, ke la urbest­ro volas paioli kun li.

Li foriris, kaj Lise kun la infanoj rapidis for de la altaĵo. Plorante ŝi venis hejmen, ĉar ŝi estis terure ektim­igita. Szi tamen ne povis diri, ke la ur­bestro ĝusts insultis ŝin, sed li estis parolinta kun severa seriozeco, kaj ĉar ŝi tiam koncerne al sia patro ĉiam est­is timinta la aŭtoritaton de la ŭbo, ŝi fariĝis treege senkuraĝa. Szi disigis la etularon kaj eniris la domon por sat­plori.

La buĉisto estis hejme kaj iom ebria, kaj kiam li vidis, ke ŝi estas plorinta, li postulis, ke ŝi diru al li ja kaŭzon. Tion ŝi faris kaj transdonis al li la ordonon, ke li venu al la urbastro. Li tuj £orrapidis, ege indigna. La ofici­sto estis murmurema; sed la buĉisto est­is malĝentila, kaj li devis en la arestejon. Laŭ ortidiro Lise estis devigota forlasi sian hejmon kaj transportota en devigan laborejon.

Sed nun la lignaĵisto estis senĉese instigata de sia edzino, ĝis li aktive okupis sin pri la a£ero, kaj por tio li estis helpata de la veturilluigisto Bertel. Ili konkludis, ke ĉar la instruado en la senpaga lernejo estas tiom malkontentiga, nepre estu permesate al ili havigi al siaj infanoj alian instruadon.